این روزا حضور خداوند رو بهتر درک می کنم همینطور که خودم بزرگ تر می شم خدای درونم هم بزرگ تر

میشه این روزا با خدا قدم میزنم با خدا نفس می کشم و خدا رو از بابت وجود خودش شکر می کنم

همیشه خداوند پشتیبانم بوده و معجزه های بزرگی رو تو زندگیم انجام داده

به نظرم این خیلی مهمه که ما انسان ها شاکر باشیم این روزا که با خدا قدم میزنم احساس می کنم یه

 روحم

خیلی سبک شدم حدا اقل پنجاه کیلو

این چند وقته خیلی تو درونم اتفاقای خوبی افتاد خیلی از تعلقات مادی ام رو کمرنگ کردم شهامت این

 رو کسب کردم که وسایل هایی رو هر چند کوچک که بهشون تعلق داشتم ببخشم

بخشیدن خیلی خوبه  این روزا وقتی دوستانم خوشحال می شن و وقتی خودم خوشحالم خدا رو بیشتر

از لحظه های نیاز حس می کنم.

سادگی مو به روم نیار

دوس دارم اینجوری باشم

اسیر دست فاصله

تو غربت و دوری باشم

*

برای بال خواهشم

یه آسمون بده بهم

عشقتو پس بگیر ازم

برو جنون بده بهم

*

برو بهم محل نده

من عاشق حماقتم

میبینی!من فقط منم

ببین چه بی سیاستم

*

از پشت پلک پنجره

ماه و به دست من بده

برو عزیز من برو

برو به جاده تن بده

*

برای بال خواهشم

یه آسمون بده بهم

عشقتو پس بگیر ازم

برو جنون بده بهم

                         (شیما کریمی)

 می خوام تو این قسمت یه ترانه ی بسیار زیبا از برادر بزرگوارم جناب آقای متولیان بنویسم  ترم قبل  تو

دانشکده حقوق تهران مرکز سر کلاس اقتصاد با هم یک ترم هم کلاس بودیم  و متوجه

 شدیم که چقدر دوستان مشترک زیادی در  کانون های  ادبی داریم  برای این برادرم  آرزوی خوشبختی و

موفقیت روز افزون دارم  

میگن عید از تو همین کوچه میاد

یک شعر قدیمی از خودم:

(بیتــی شبیـــه چشــــم تو پیـــدا نمی شـــود)

 ایـــن شــعر بی حـضور تو معنا نمی شود

 آمــاده ام کــــه یکـــسره دریــایی ام کـــنی

 ایـن قــطـــره بـی وجـود تو دریا نمی شود

 هی چـکه  چـکه می چکد از چشم خسته ام

 عشقــی که هیــچ در دل من جـا نمــی شود

 این سیـــب هــای وســـوسه مشـتاق چیدنند

 باور بکــــن قیـــامت و غـوغـا نمـی شـود

 هــی ! صـــبر کن مســافر دنـیای خستـگی

 تنهـــــا نــرو که بعــد تو تنهــــا نمی شـود

 حرف حساب شعر من این سطر آخر است

 بیـــتی شــبیــه چـــشــم تو پیــدا نمی شــود

۱۴ همین ماه یه شب شعر رمضانی توی فرهنگسرای تفکر داشتیم که از بین شعر ایی که خونده شد بیشتر از همه ترانه ی آقای جواد نعمتی به دلم نشست

نمی خواستم بگم اما دلم از دستتون خونه

برای این همه لیلی کدوم دیوونه مجنونه

شنیدم حافظ و دیدن که فال قهوه می گیره

درسته باورش سخته می گن فردا رو می بینه

می گن فردوسی این روزا یه فکر تازه ای داره

توی میدون نمی مونه همش تو. کوچه بازاره

دلم خون پر از دردم توی رگهام ترافیکه

توی بیراهه افتادم چقد این جاده باریکه

دلت خوش بود کاشف بودی اما الکلیت کردن

توی گمرک دارن دنبال تندیس تو می گردن

دیگه نبضم ضعیفه بغضم انگاری ترک خورده

خیال کن تیر آرش توی بال شاپرک خورده

تموم جاده ها خیسن دیگه بارون نمی باره

دارن ابرا تو هم می رن زمین بد جور تب داره

چه رسمی داره این دنیا خودش قبر منو کنده

داره دستامو می گیره به زور چشمامو می بنده

تو هر جور دوست داری فکر کن داره دنیا عوض میشه

می گن دست خدا رو شد  بهشت نزدیک تجریشه

یه عمره این و می دونم نمی شه دل به دریا زد

میشه وقتی که طوفان شد بدون معطلی جا زد

چه دنیایی شده حتی زبون مادری تلخه

یه قانون همیشه اون:قرار آخری تلخه

دیگه روزا به هم خوردن زمین بد جور تب داره

سرم داغه  تنم سرده  می گن قرصا اثر کرده

                                                            (جواد نعمتی)

س  ل ا م

بالاخره بعد از مدتی تونستم چن تا رباعی بنویسم

 (زندان سیاسی)

چشمان تو زندان سیاسی دارد

یک شعر مقفای حماسی دارد

برگرد و به ما نگاه کن بی وقفه

چشم تو کمی پرت حواسی دارد

(نیمه شاعرانه)

باید که سری به چشم هایت بزنم

یا اینکه تنی به رد پایت بزنم

ای نیمه ی شاعرانه ی احساسم

من با چه کنیه ای صدایت بزنم؟

(دو راهی)

من مانده ام و دوراهی عاشق ها

در خلوت بی پناهی عاشق ها

یک شعر دروغ بی سر و ته هستم

در دفتر شعر کاهی عاشق ها

(بمب نگاه)

وقتی که تو را دوباره پیدا کردم

در قلب تو عشق کهنه را جا کردم

من بمب نگاه بغض آلودت را

با خنده ی کودکانه خنثی کردم

ماهی ها از بچگی توی انشا هایشان می نوشتند که در آینده می خواهند مربی شنا بشوند.

                                                                                                                  (فاضل ترکمن)

  آتش عشق

من آتش عشقم که جهان در اثرش سوخت

خورشيد ، شبی پيش من آمد ، جگرش سوخت

آدم به تب ديدنم افتاد و پس از آن

هر کس که به ديدار من آمد پدرش سوخت

آتشکده اهل بهشتم من و جزء اين

هر کس که نظر داشت به پای نظرش سوخت

شيطان عددی نيست که آتش بزند ..... هان

سودای مرا داشت به سر ، هر که سرش سوخت

ققنوس هم از جنس همين شب پرگان بود

ديوانه خورشيد که شد بال و پرش سوخت

تنها نه فقط خانه زهرا و علی  .... نه

هر خانه که با عشق در آميخت درش سوخت

شاعر خبر تازه ای از عشق شنيد و

تا خواست کلامی بنويسد خبرش سوخت 

                                                        (غلامرضا طریقی)

تاریخ مصرف

دیگر زمان زلف پریشان گذشته است                      

تاریخ مصرف دل انسان گذشته است

در عصر ما فجیع تر از طرح تیر و قلب

عکس گلوله ای است که از نان گذشته است

در چشم من که «حال» ندارم بدون فال

«آینده» نیز ـ از تو چه پنهان ـ «گذشته» است !

باور نمی کنم که جهان جای جام جم

از معبر تفاله ی فنجان گذشته است

دنیا جهنمی ست که در روز سرنوشت

تصویرش از مخیله ی شیطان گذشته است

انگار مدتی ست که پروردگار هم

از خیر رستگاری انسان گذشته است .        

                                                    (غلامرضا طریقی)

با سلامی دوباره

این بار می خوام جدا از شعردر مورد  روح انسان و تناسخ و هاله بنویسم

پنجشنبه ی هفته ی پیش در منزل یکی از استادامون جلسه ی شعری داشتیم که در کنار اون از استاد

 فرشاد دعوت شده بود تا در مورد اندیشه های کوانتومی و هاله ی روح انسان اطلاعاتی رو به ما منتقل کنه

من از قبل پیش زمینه ای در مورد این مسائل داشتم مخصوصا که خودم  ریکی ۱ رو دوره دیدم  و مادرم  استاد ریکی هست

اما مطالب دکتر فرشاد همیشه جالب و شنیدنیه

من مطالب ایشون رو نه می تونم رد کنم و نه می تونم قبول کنم و به قول خودشون این ها فقط نظریه هستن

دکتر فرشاد در مورد تناسخ توضیح دادند و گفتند که هندی ها به تناسخ معتقد بودند و بر این باور بودن که تناسخ چند مرحله دارد

مرحله ی ۱ :وقتی که انسان می میره روحش در جسم یک انسان دیگر تجلی پیدا می کنه

مرحله ی ۲:وقتی که دوباره اون انسان می میره روحش در حیوانات تجلی پیدا می کنه

مرحله ی ۳:وقتی که روح انسان از جسم حیوان خارج شد روحش در گیاه تجلی پیدا می کنه

دکتر اضافه کردن که گروهی مراحل بعدی رو   رد و فقط مرحله ی اول رو قابل قبول دونستند

و حتی مثال های زیادی راجع به این مسئله بوده

مثلا اینکه دختری به اسم( کاریمانگا )بر اثر اشتباه مادر و پدر سوزنبان خود به زیر قطار میره و پای چپش

 قطع میشه و در نهایت منجر به فوتش میشه

در همین زمان در یک شهر دیگر  دختری  که تازه ازدواج کرده بود هر شب خواب دختربچه ای  رو می دیده

 که می گفته اسم من کاریمانگا هست و می خوام در تو به دنیا بیام  

تا اینکه  بعد از ۹ ماه بچه ی این زن   به دنیا میاد و پای چپ این بچه ی تازه متولد شده به طور مادر

 زادی  قطع بوده

این بچه بعد از ۳ سال وقتی که به حرف در اومده بود مدام می گفت که اسم من کاریمانگا هست  و وقتی که

بزرگتر شد زن و مرد سوزنبان رو پیدا کرد و می گفت که این ها مادر و پدر من هستن...

نمی خوام سرتون رو درد بیارم اما جالبه که بدونیم  روح انسان  در واقع از یک هاله ی

 مغناتیسی تشکیل شده و ...

در قدیم می گفتن که دو فرشته روی شانه های ماست که اعمال ما را اعم از نیک و بد می نگارد .

این فرشته ها همان نور رنگی و یا معدل و یا نمره رنگی ماست که به صورت اوتوماتیک و همواره در هر

 لحظه عملکرد واقعی ما را ثبت می کنن و نشون میدن

ما هم می تونیم با کمک فرمول زیر رنگ هاله ی  خودمون و اطرافیانمون رو تشخیص بدیم :

 ۱ـمن خود را دوست دارم ـ دیگران را دوست ندارم .

 (نشان تکبر  خود پسندی و هاله ارغوانی از روشن به تیره)

 ۲ـمن خودم را دوست ندارم ـ دیگران را دوست دارم.

 (نشان هاله  های آبی از تیره به روشن)

 ۳ـمن خودم را ئوست ندارم ـ دیگران را هم دوست ندارم .

 (نشان هاله های کاملا تیره خاکستری ـ قهوه ای ـ سیاه)

 ۴-من خودم را دوست دارم ـ من دیگران را هم دوست دارم .

 (نشان رنگ های روشن ـ هر چه روشن تر بهتر و زیبا تر )

مطالب جالب زیادی هست که نخواستم  همه رو تو این پست بیارم و خسته تون  کنم اگر مایل

بودین بگین تا باز هم در مورد این مسائل مطلب بنویسم

و خوشحال میشم هر اطلاعاتی  که راجع به تناسخ و روح انسان دارید  رو به من  هم منتقل کنید 

و حتی خوشحال تر میشم که با بیان دلیل بگید که به این مسائل اعتقاد دارید یا نه.

تو این  پست می خوام یه شعر فوق العاده زیبا از ژولیده ی نیشابوری رو براتون بنویسم

روحش شاد

اولین بار با آقای قباد پور رفته بودیم انجمن ادبی  امیر کبیر که  دیدمشون

جالب اینجاست که این شاعر تا  ۳ کلاس بیشتر سواد نداشت.

راستی تا یادم نرفته بگم انجمن ادبی ما با مدیریت استاد عزیزم (استاد فکور زاده )روز های ۳ شنبه برگذار میشه (از ساعت ۵ تا ۸)شما هم می تونید تشریف بیارید .

دلت را خانه ی ما کن، مصفا کردنش با من

بما درد دل افشا کن، مداوا کردنش با من

اگر گم کرده ای دل، کلید استجابت را

بیا یک لحظه با ما باش، پیدا کردنش با من

بیفشان قطره ی اشکی که من هستم خریدارش

بیاور قطره ای اخلاص، دریا کردنش با من

اگر در ها به رویت بسته شد، دل بر مکن باز آی

در این خانه دق الباب کن وا کردنش با من

به من گو حاجت خود را ،اجابت می کنم آنی

طلب کن آنچه می خواهی مهیا کردنش با من

بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را

بیاور نیک و بد را جمع و منها کردنش با من

چو خوردی روزی امروز ما را شکر نعمت کن

غم فردا مخور، تامین فردا کردنش با من

بقران آیه ی رحمت فراوان است ای انسان

بخوان این آیه را تفسیر و معنا کردنش با من

اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت

تو نام (توبه)را بنویس امضا کردنش با من

                                                         (مرحوم ژولیده ی نیشابوری )

خدا وندا!تقدیرم را زیبا بنویس

کمک کن آنچه را تو زود می خواهی

من دیر نخواهم

و آنچه را تو دیر می خواهی من زود نخواهم

(امسال عید تنها آرزوم همین بود تا عید تموم نشده عیدتون مبارک)

این دفعه تحت تاثیر چند تا از دوستای دانشکده

تصمیم گرفتم حالا که غزلم نمی یاد شعر سپید رو تجربه کنم که ۳ تاش رو براتون می نویسم همین دیشب به دنیا آوردمشون .

می خواهم خودم را با خودم رو به رو کنم

این خودی که با من روراست نبوده

هنوز صورتم خیس است

و یکریز ز مزمه می کنم

که تو اصلا مهم نیستی

آمدنت را سوت می کشم

هو هو !چی چی !

قطار نزدیک می شود

و من از پشت بام رویا هام

سقوط می کنم روی ریلی

که نردبانش عمودی ست

و تا همیشه ی رفتن ادامه دارد

چقدر لقمه را دور سرت

پیچاندی

خوش خیال از اینکه

دستت به دهانت می رسد

و بی خیال از اینکه

دستت به هیچ جایی بند نیست

و حال من دست در دست دیگری دارم

دیگر لقمه را 

دور سرت نپیچان 

سر گیجه می گیری.

اگر چه باورش سخت است

امروز تمام اعتقاداتم را از دست دادم

تو را از دست دادم

خودم را ...

خودم را به کوچه ی علی چپ می زنم

و می زنم زیر تمام قول هایی که

مردانه زیرشان زدی

از همین کوچه ی بن بست هم می شود به جایی رسد

اگر چه باورش سخت است .

چیه ؟چرا اینجوری نگاه می کنی؟بار اولم بود دیگه!!!

حالا وایسا الان میخوام یه شعر گشنگ از دوست عزیزم مونا شجاعی برات بنویسم.

به فکر زمزمه های تو نیستم استاد!

درست توی کلاسم و نیستم استاد !

اگر چه درس تورا خوب هم نمی دانم

حضور مبهم او را که بیستم استاد !

نگاه منتظرم سوی در مردد بود

همان زمان که تو گفتی با یستم استاد !

حواس من پی اویی که از در آمد رفت

تو داد میزدی ((من با تو نیستم ))؟!استاد!

قبول کن که من از هوش می روم وقتی

که در مقابل چشمش بایستم استاد !

امید من به همین شنبه های تکراریست

تمام هفته به شوقش گریستم استاد !

مرا کنار کشیدی که ((های عاقل باش

تویی سیاه ترین فرد لیستم)) استاد !

و جای سیلی حرفت به گوش عقلم ماند

ولی چه سود ؟دوباره گریستم استاد!

سلام به شما عزیزای دلم

این سری میخوام با یه شعر از همکلاسی قدیمیم مهدی فخرایی به روز بشم

 البته خیلی وقته که ازش خبر ندارم اما این شعرش رو  با تمام وجودم دوست دارم.

از همان خیابان یک طرفه پیدا بود

که تو هیچ وقت بر  نمی گردی

حتی اگر مهربانترین پلیس های جهان هم بخواهند

و من پشت چراغ قرمز های چهار راه دروازه ی شهر می مانم و می میرم

حالا تو کجایی؟عابر کدام چراغ قرمز  نمی دانم

به قهوه خانه ی سید رحیم می روم

و جرعه جرعه حسرت آمدنت را سر می کشم

استکان کمر باریک از دستهایم می افتد و می شکند

ومن به یاد روزی می افتم که از دستهای تو افتادم و شکستم

از پیر مرد سیگار فروش سیگاری می گیرم

و از او سراغ تو را

در شهر با دوستان مشترک شاعرم رو به رو می شوم

از آنها از تو می پرسم

شنیده ام در شهر جدیدی ساکن شدی

می خواهم محرمانه پیام تبریکی به شهر دار آن شهر

(که خوشبخت ترین شهر دار جهان است)

و از طریق روزنامه های صبح پیام تبریکی به مردم آن شهر بفرستم

که زیر سایه ی تو راه می روند

و از سنگ فرشی می گذرند که تو از آنها گذشته ای

ازدحام جمعیت مرا به میدان اصلی شهر می کشد

حس می کنم این میدان چیزی کم دارد

تندیس تو

تا گردش این همه آدم معنای تازه تری پیدا کند

به خانه می روم

خانه حرف شاعرانه ای برای گفتن با تو ندارد

به بستر می روم

دیگر به تو فکر نمی کنم

به این فکر می کنم

که من

چراغ قرمز های چهار راه دروازه ی شهر

قهوه خانه ی سید رحیم

پیر مرد سیگار فروش

میدان اصلی شهر

این خانه و این بستر

یک چیز کم دارد

(از مهدی فخر ایی)

...و یک نوشته ی کوتاه اما زیبا از دوست عزیزم نرگس کیان

روز به روز خیابان ها به هم نزدیک تر میشوند

اما

ما از هم دورتر میشویم.

(عشق در نگاه اول )

هر دو بر این باورند  که حسی ناگهانی آن هارا به هم پیوند داده

چنین اطمینانی زیباست

اما تردید زیبا تر .

چون قبلا همدیگر را نمی شناختند

گمان می بردند هرگز چیزی میان آنها نبوده

اما نظر خیابان ها ،پله ها و را هرو هایی

که آن دو می توانستند از سال ها پیش

از کنار هم گذسته باشند،در این باره چیست؟

دوست داشتم از آنها بپرسم

آیا به یاد نمی آورند.

شاید درون دری چرخان

زمانی رو به روی هم ؟

یک ببخشید در ازدحام مردم ؟

یک صدای اشتباه گرفته اید در گوشی تلفن ؟

-ولی پاسخشان را نمی دانم .

نه چیزی به یاد نمی آورند.

بسیار شگفت زده می شدند

اگر می دانستند،که دیگر مدت هاست

بازیچه ی در دست اتفاق بوده اند.

هنوز کاملا آماده نشده

که برای آن ها تبدیل به سر نوشتی شود،

آن ها را به هم نزدیک می کرد دور می کرد،

جلو راهشان را می گرفت

و خنده ی شیطانیش را فرو می خورد و کنار می جهید .

علائم و نشانه هایی بوده

هر چند نا خوان

شاید سه سال پیش

یا سه شنبه ی گذشته

برگ درختی از شانه ی یکیشان

به شانه ی دیگری پرواز کرده؟

چیزی بوده که یکی آن را گم  کرده

دیگری آن را یافته و برداشته .

از کجا معلوم توپی در بو ته های کودکی نبوده باشد؟

دستگیره ها و زنگ در هایی بوده

که یکیشان لمس کرده و در فاصله ای کوتا ه آن دیگری

چمدان هایی کنار هم در انبار

شاید یک شب هر دو یک خواب را دیده باشند

که بلافاصله بعد از بیدار شدن محو شده.

بالاخره هر آغازی

فقط ادامه ای است

و کتاب حوادث

همیشه از نیمه ی آن باز می شود .

(باور کن میخوام تو این قسمت یه شعر پر سوز و گداز برات بنویسم از مریم آریان برو حالشو ببر)

تنگ غروب از سنگ بابا نان در آورد

آنرا برای کودکان لاغر آورد

مادر برای بار پنجم درد کرد و

رفت و دوباره باز هم یک دختر آورد

گفتند دختر نان خور است پیش خودش گفت

ای کاش میشد یک شکم  نان آور  آورد

تنگ غروب از سنگ بابا نان در آورد

آنرا برای کودکان لاغر آورد

تنگ غروب آمد پدر با سنگ در زد

یک چند تا مهمان برای مادر آورد

مردی غریبه با زنانی چادری که

مهمان ما بودند را پشت در آورد

مرد غریبه چای خورد و مهربان شد

هی رفت و آمد هدیه ای  آخر سر آورد

من بچه بودم وقت بازی کردنم بود

جای عروسک پس چرا انگشتر آورد

دست مرا محکم گرفت و مهربان شد

دیدم که بابا کم نه ،از کم ،کمتر آورد

تنگ غروب از سنگ بابا نان در آورد

آنرا برای کودکان لاغر آورد

مادر برای بار آخر درد کرد و

رفت و نیامد ،باز اما دختر آورد

دوس دارم تو این قسمت یه شعر تر جمه شده ی پاکستانی اثر خانم (ویسواوا شیمبورسکا)برات

خودم که خیلی با هاش ارتباط بر قرار کردم

هم افقی هم عمودی

(سیگاری)

  همواره در انتظار من جاری شو

  یک خاطره ی قشنگ تکراری شو

  یا اینکه برو در آه من غلت بزن

  معتاد و خلافکار و سیگاری شو

يك حس غريب و آشنا مي خـواهم

 يك جرعه براي دل هوا مي خـواهم

 اي روح صداقت وشهامت اي عشق

 من فقط تو را ٬فقط تو را مي خواهم

دنــبال دلــــم ســایه نشـو ای روئیا

 هــم مـــحله،همسایه نشو ای روئیا

 دست از من غم دیده بکش غارتگر!

 دل ســـوز تر از دایه نشو ای روئیا

بگذار که انتظار طردم بکند

 لبریز از اشتیاق و دردم بکند

 من عاشق بی قراری پائیزم

 بگذار که انتظار زردم بکند

تنها که شدم تو را بغل خواهم کرد

 چشمان تو را بیت غزل خواهم کرد

 ای ستا ره ی سهیل ســهل انــگارم

 در پنجر ه ها تو را زهل خواهم کرد

ای درد مـــحال اســت که مرحم باشد

 دلبــسته و ســر بــه زِیر و آدم باشد

 لطفی کن و بیش از این مرا زجر نده

 بـــگذار دلــم دلــخوش و بی غم باشد

قلب مرا دلـــخوش فردا نکن

حال مرا بد تر از این ها نکن

داد نزن،ترس به جــانم نریز

با دل من این همه دعوا نکن

گمــشده ام در غزل شرم تو

روی مرا با غزلــت وا نکن

ذل نبر از سنگ که آئینه ای

می شکنی !فاجعه بر پا نکن

بیش تر از این به نگاهت نناز

بــا نــگهت حــل معــما نکن

دل دل دریــای مرا پس نزن

مــوج مرا راهی دریــا نکن

ساحل من ساکتی و ساده ای

عشق مرا پهنه ی غوغا نکن

شعر شدم بــر دل هــر پنجره

بر دل این پنجره ها ،ها نکن

آدم کـــه شـــدم لایق تـو خواهم بود

 مرحــم که شــدم لایق تـو خواهم بود

 ای چشمه ی خشکیده ی چشمان غزل

 زمزم  که شدم لایق تـو خواهم بود

هم وسعت يك عشق ،پر از خـاطره ام

 مـن مـنظره ي غـروب يـك پـنـجره ام

 ابــــري شـده ام پـر از شــكفتن ، امـا

 يـك بغـض نشسته در پـس حنـجره ام

یــــک قمقمــه  تشنگی  با آب  ســیاه

  چشمان اسـیرخســتگی ، خواب  سیاه

  یک عـمر دویدن و رســیدن  تا هیچ

 یک  پلنگ  زخمی  شده  مهتاب  سیاه

با تو به تــمام غصــه ها خنــدیدم

 بر رو ح عطــشناک خودم باریدم

 در حرم نفسگیر جدائی ای عشق!

 آرامـــش یک جزیره را فهـــمیدم

یک روز که حال و روز من دیدن داشت

 بیــچــــاره دلم هــوای بــاریــدن داشت

آن روز گذشــت و هــم چنـان مـي بارم

 روزي كه به جاي گريه خنديدن داشت

 

تو بــا نگاه خـود به من عمر دوباره می دهی

از آسمان چشـــم خود به مـــن ستاره می دهی

بدون لطف و خوبیــت چه بی نشان و خسته ام       

بگو اتاقی از دلــت به مـــن اجــاره می دهی ؟ 

روزی تو به من جواب مثبت دادی

 با خــوبـی خود مــرا خـجالت دادی

 رفـتـــی و نـــماندی و دلـم را بردی

 امروز مــرا به غصـه عـادت دادی

یه  نــگا تــوآینـــه  کــــردم

به  خـودم  گفتم  چه  زردی

بیــخودی  فــصل  بهــــارو

تو  گوشــت زمزمه  کردی

آینـــه  رنجید و  با گـــریـــه

گـــفت  ببین  تو این  نــبودی

تو  بودی  کـه  شــعرعشق و

بـا  وجودت  می ســـــرودی

گفتم  : آره خوب  می  دونم

امـــا  حـــالا  پیــش  روتــم

چشمـا تو  وا  کن  میبینــی

پــر  چــین ،پر  خطو طــم

دنیا  رو  سرم  خراب  شد

روزگار  با  من  لج  افتاد

شیشه  ی دلم  ترک  خورد

چی  بگم  ؟ای  دادو  بیداد

حالا  می  خونم که خوندن

دیــگه  فا یده ای  نــداره

حــالا  که سینه ی سـردم

دل ســــا ده ای  نــــداره

دنیا  رو  سرم  خراب  شد

روزگار  با من  لج  افــتاد

شیشه ی  دلم  ترک  خـورد

چی  بگم ؟ای  دادو  بیداد

خود  را  درون  چشــم  تو  تا انتـــها گـــم  مـــی کنـم 

 چشمــان  ابـــری تــو  را  دریـــا  تجـــسم  مـــی  کنـم

 من  برکـه ی  صبرم ، ولی  این  روزهـا  در  یایی ام

 بی  اختیار از خویــشم  و دائــم  تــــــلاطم  مــی کنـم

 یک آسمان ابرم  ولی،  وقتی  که می  خنـدی  به  من

 بغضم  فرو  می  خوابد و  من  هم  تبـــسم  مــی  کنـم 

 دنیـــای  تـو  دنیـــای  آهو  بچه  هاســـت  اما  بـــبین!

 من  زندگی  با  عقرب  و  خر چنگ و کژدم  می  کنم

 دنبال  من  دیگر  نیــا  وقتی  که  بیـــخود  مـــی شــوم 

 وقتی  که  در چشمان  تو  این  خسته  را  گم  می  کنم

(بیتــی شبیـــه چشــــم تو پیـــدا نمی شـــود)

 ایـــن شــعر بی حـضور تو معنا نمی شود

 آمــاده ام کــــه یکـــسره دریــایی ام کـــنی

 ایـن قــطـــره بـی وجـود تو دریا نمی شود

 هی چـکه  چـکه می چکد از چشم خسته ام

 عشقــی که هیــچ در دل من جـا نمــی شود

 این سیـــب هــای وســـوسه مشـتاق چیدنند

 باور بکــــن قیـــامت و غـوغـا نمـی شـود

 هــی ! صـــبر کن مســافر دنـیای خستـگی

 تنهـــــا نــرو که بعــد تو تنهــــا نمی شـود

 حرف حساب شعر من این سطر آخر است

 بیـــتی شــبیــه چـــشــم تو پیــدا نمی شــود